غزل ۲۲۹۸ - روشندلان به هر که رسیدند همچو صبح

روشندلان به هر که رسیدند همچو صبح
دادند جان، نفس نکشیدند همچو صبح ۱

شکر خدا که عاقبت کار، عاشقان
پیراهنی به صدق دریدند همچو صبح ۲

جمعی که پی به داغ مکافات برده اند
یک گل فزون ز باغ نچیدند همچو صبح ۳

از گرد کینه صاف بود آبگینه ام
ناف مرا به مهر بریدند همچو صبح ۴

تا شیشه گردن از سر دیوار خم کشید
مستان بغل گشاده دویدند همچو صبح ۵

صائب خموش باش که خورشید طلعتان
بر ما رقم به صدق کشیدند همچو صبح ۶