این متن شعری است که به مفاهیمی مانند درد و رنج زندگی، جدایی، حوادث روزگار، امید، عشق، و نیازهای معنوی میپردازد. شاعر از عناصری مانند مرهم کافور، صندل، زنجیر، اخگر، و میخانه برای بیان احساسات و تفکرات خود استفاده کرده است. در نهایت، به خواننده توصیه میکند که دل را از هوس پاک کند و به درون خود بنگرد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است نیاز به تجربه و دانش بیشتری برای فهم کامل داشته باشد.
غزل ۲۲۶۰ - مرهم کافور خلق پرده صد نشترست
صندل این ناکسان گرده دردسرست ۱
نیست جدایی ز هم حلقه زنجیر را
حادثه روزگار از پی یکدیگرست ۲
گرم عنانان شوق زیر فلک نیستند
اخگر افسرده را خاک سیه بر سرست ۳
بی نظر اعتبار پرده خواب است چشم
بی سخن حق نفس رشته بی گوهرست ۴
غنچه امید را، قفل دل تنگ را
هست کلیدی اگر، در بغل محشرست ۵
چشم و در سیر را، نیست به نعمت نیاز
کاسه ما فربه است، کیسه اگر لاغرست ۶
نیست به می احتیاج حسن گلوسوز را
آینه بی غبار دشمن روشنگرست ۷
میکده باغ بهشت، کوثر او جام می
ساقی شمشاد قد، سرو لب کوثرست ۸
دل ز هوس پاک کن، فیض گشایش ببین
هر چه درون دل است، قفل برون درست ۹
تن به حوادث گذار صائب اگر پخته ای
کآبله چون پخته شد روزی او نشترست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.