غزل ۲۲۲۷ - از غیرت رکابت از دیده خون روان است

از غیرت رکابت از دیده خون روان است
اما چه می توان کرد پای تو در میان است! ۱

سر جوش نوبهارست روی شکفته تو
رنگ شکسته من ته جرعه خزان است ۲

از شکوفه عاشقان را در خاک و خون کشد عشق
گردد دلیل صیاد زخمی که خونچکان است ۳

از حرف راست گردد پر خون دهن چو سوفار
دایم ز تیر شیون در خانه کمان است ۴

بلبل ز ساده لوحی در آشیان طرازی است
در گلشنی که خاکش با باد همعنان است ۵

ما می زنیم از جهل هر دم به دامنی دست
هر چند روزی ما در دست آسمان است ۶

گوری است پر ز مرده صائب قلمرو خاک
گردون پر ستاره یک چشم خونفشان است ۷