این متن به توصیف دنیا و ناپایداریهای آن میپردازد. دنیا مانند سراب و شمشیر آبدار توصیف شده که ظاهری فریبنده دارد. نعمتهای آن رنگارنگ اما گذرا هستند و عاقبت آن به سختی و رنج میانجامد. همچنین، متن به مفاهیمی مانند عبرتگیری، بصیرت، و رهایی از تعلقات دنیوی اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از تشبیهات و استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۲۲۵ - موج سراب دنیا، شمشیر آبدارست
آبش لعاب افعی، خارش زبان مارست ۱
خمیازه نشاط است گلهای خنده رویش
سر جوش باده او ته جرعه خمارست ۲
تاجش به دیده عقل کیلی است عمرپیما
تختش به چشم عبرت کرسی زیر دارست ۳
چون کوه پایدارست درد گران رکابش
عمر سبک عنانش چون برق در گذارست ۴
پیداست تا چه باشد الوان نعمت او
جایی که شیر مادر خون نقابدارست ۵
چون سگ گزیده از آب وحشت کند ز دنیا
آیینه بصیرت آن را کی بی غبارست ۶
گرد کدورت از دل بی اشک برنخیزد
روشنگر وجودست چشمی که اشکبارست ۷
از خلق خوش توان شد در چشم خلق شیرین
صبح گشاده رو را انجم زر نثارست ۸
در گوهر آب گوهر در بحر می کند سیر
واصل بود به جانان جانی که بیقرارست ۹
از خود کناره گیران صائب مدام شادند
پیوسته صاف باشد بحری که بیکنارست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.