این شعر از صائب تبریزی، شاعر بزرگ سبک هندی، سرشار از مضامین عاشقانه، عرفانی و فلسفی است. شاعر با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، از درد عشق، فراق، ناپایداری دنیا و بیوفایی زمانه سخن میگوید. او از رنجهای عاشقانه، غمهای پنهان و ناپایداری زیباییها مینالد و در نهایت به آرامشی پس از رنجها اشاره میکند.
این شعر دارای مضامین عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۱۹۹ - از ناخن دخل آنچه به رخسار سخن رفت
از کاوش غم بر دل بی کینه من رفت ۱
زنهار خمش باش که چون خامه درین بزم
کم عمر شد آن کس که به دنبال سخن رفت ۲
فریاد که گلبانگ پریشان من آخر
چون بوی گل از کیسه گلهای چمن رفت ۳
با برگ خزان دیده چه سازد نفس سرد؟
ایمن شدم آن روز که رنگ از رخ من رفت ۴
ز اقبال شکوفه است که در گلشن ایجاد
تا کرد نظرباز، در آغوش کفن رفت ۵
بس خون که کند در جگر سوزن عیسی
خاری که ز راه تو به پای دل من رفت ۶
شد کاسه دریوزه همه ناف غزالان
تا نکهت آن زلف به صحرای ختن رفت ۷
از سنگ، نگین چهره خراشیده برآید
آوازه لعل لب او تا به یمن رفت ۸
از غیرت فکر چمن افروز تو صائب
گل، اشک جگرگون شد و از چشم چمن رفت ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.