غزل ۲۱۹۷ - ایام بهاران سبک از دیده ما رفت

ایام بهاران سبک از دیده ما رفت
از دست به هم سودنی این رنگ حنا رفت ۱

شد موسم گل طی به شکرخنده برقی
برگ طرب باغ به تاراج صبا رفت ۲

شیرازه مجموعه گلزار فرو ریخت
سنبل چو سر زلف پریشان به هوا رفت ۳

نرگس ز نظر دور به یک چشم زدن شد
هر چند که از راه بصیرت به عصا رفت ۴

آمد به چمن غنچه گل با کف پر زر
چون برگ خزان دیده تهیدست و گدا رفت ۵

از همرهیش در جگر لاله نفس سوخت
از بس که به تعجیل گل لعل قبا رفت ۶

در یک نفس از کیسه گلزار شکوفه
چون سیم و زر از پنجه ارباب سخا رفت ۷

پیچید سراپرده خود ابر بهاران
از فرق چمن سایه اقبال هما رفت ۸

شد رفتن گل باعث خاموشی بلبل
از باغ به یکبار برون برگ و نوا رفت ۹

از حیرت نظاره آن سرو گل اندام
از خاطر اشجار چمن نشو و نما رفت ۱۰

صائب ز نظربازی بی پرده شبنم
از چهره گلهای چمن رنگ حیا رفت ۱۱