غزل ۲۱۸۵ - چون سرو به غیر از کف افسوس برم نیست

چون سرو به غیر از کف افسوس برم نیست
از توشه به جز دامن خود بر کمرم نیست ۱

بال و پر من چون شرر از سوختگان است
هر جا نبود سوخته ای بال و پرم نیست ۲

چون تیغ، مرا سختی ایام فسان است
هر سنگ، کم از دست نوازش به سرم نیست ۳

چون سیل درین دامن صحرای غریبی
غیر از کشش بحر دگر راهبرم نیست ۴

از فرد روان خجلت صد قافله دارم
هر چند به جز درد طلب همسفرم نیست ۵

چون آینه و آب نیم تشنه هر عکس
نقشی که ز دل محو شود در نظرم نیست ۶

هر کس که مرا دید چو من سوخته دل شد
داغی که نسوزد جگری بر جگرم نیست ۷

چون غنچه تصویر، دلم جمع ز تنگی است
امید گشایش ز نسیم سحرم نیست ۸

از دست عنان داده تر از موج سرابم
هر چند که از منزل و مقصد خبرم نیست ۹

زندان فراموشی من رخنه ندارد
در مصرم و هرگز ز عزیزان خبرم نیست ۱۰

صائب همه کس می برد از شعر ترم فیض
استادگی بخل در آب گهرم نیست ۱۱