این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، بیانگر درد فراق، عشق نافرجام و جستجوی معنا در زندگی است. شاعر از بیقراری دل، بیوفایی زمانه و ناکامی در عشق میگوید و با تصاویری مانند تیغ، خون و سبزینه، احساسات خود را به تصویر میکشد.
محتوا شامل مضامین عاشقانه پیچیده، استعارههای عمیق و اشارات عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه نیاز دارد. همچنین برخی تصاویر مانند «تیغ» و «خون» ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
غزل ۲۱۶۳ - زان خرمن گل حاصل ما دامن چیده است
زان سیب ذقن قسمت ما دست گزیده است ۱
ما را ز شب وصل چه حاصل، که تو از ناز
تا باز کنی بند قبا، صبح دمیده است ۲
چون خضر شود سبز به هر جا که نهد پای
هر سوخته جانی که عقیق تو مکیده است ۳
شد عمر و نشد سیر دل ما ز تپیدن
این قطره خون از سر تیغ که چکیده است؟ ۴
ما در چه شماریم، که خورشید جهانتاب
گردن به تماشای تو از صبح کشیده است ۵
در عهد سبکدستی آن غمزه خونریز
شمشیر تو آسوده تر از راه بریده است ۶
تیغ تو چو خون در رگ و در ریشه جان رفت
فولاد سبکسیرتر از آب که دیده است؟ ۷
عمری است خبر از دل و دلدار ندارم
با شیشه پریزاد من از دست پریده است! ۸
صائب چه کنی پای طلب آبله فرسود؟
هر کس به مقامی که رسیده است، رسیده است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.