این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به بیان مفاهیم عمیق عشق و وجود میپردازد. شاعر از عناصر طبیعت مانند سیب، گل، مرغ، و خزان برای توصیف معشوق و حالات عاشقانه استفاده کرده است. همچنین، مفاهیمی مانند اقبال، وصل، و همت نیز در متن دیده میشوند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از عبارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا سنگین باشد.
غزل ۲۱۵۴ - بودی که نمودست وجودش، دهن اوست
سیبی که سهیل است کبابش، ذقن اوست ۱
تا پنجه اقبال که پر زور برآید؟
دست دو جهان در خم سیب ذقن اوست ۲
وصل مه کنعان چه مناسب به زلیخاست؟
یعقوب شناسد که چه در پیرهن اوست ۳
یک حرف از آن غنچه دهن رنگ ندارم
هر چند که ده رنگ زبان در دهن اوست ۴
چون مرغ چمن جامه جان چاک نسازد؟
پیراهن گلها ز سر پیرهن اوست ۵
از لعل، سخن پیش رخ یار مگویید
صد برگ خزان دیده چنین در چمن اوست ۶
هر فتنه که امروز از او نام توان برد
زیر علم زلف شکن بر شکن اوست ۷
در دیده همت، فلک و کاهکشانش
موری است که پای ملخی در دهن اوست ۸
با این همه مشکین نفسی، خامه صائب
یک آهوی رم کرده دشت ختن اوست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.