این شعر عاشقانه و نمادین از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند سبزی سیاه، سرو، فاخته، شمع و آیینه، به بیان احساسات عمیق و عاشقانه میپردازد. شاعر از عشق و دلدادگی سخن میگوید و از نمادهای طبیعی برای توصیف حالات درونی خود استفاده میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و نمادین است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۱۴۶ - سبزی که سیاه است ازو روز من این است
سروی که منم فاخته اش این نمکین است ۱
زان شمع نسوزم که ز فانوس حصاری است
گرد سر آن شمع که در خانه زین است ۲
در جبهه من شعله فطرت بتوان دید
چون تیغ عیان جوهرم از چین جبین است ۳
در خانه آیینه چه حاجت به چراغ است؟
بر سینه من داغ نهادن نمکین است ۴
بگذار که صائب ز لبت کام بگیرد
امروز که کنج دهنت بوسه نشین است ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.