غزل ۲۱۴۴ - دل بر شکن طره دلدار گران است

دل بر شکن طره دلدار گران است
فریاد که این نغمه بر این تار گران است ۱

مژگان تو با دل سر پیوند ندارد
دلجویی این آبله بر خار گران است ۲

شد چشم تو هشیار و خراب است همان دل
بیمار سبک گشت و پرستار گران است ۳

تیغ تو ز آمیزش جوهر گله دارد
این موج بر این قلزم خونخوار گران است ۴

مویی شدم از فکر، که چون حلقه کنم دست
بر موی میان تو که زنار گران است؟ ۵

آن حسن محال است که از پرده برآید
بر یوسف ما جوش خریدار گران است ۶

دل شکوه ز شمشیر سبک روح تو دارد
این آب سبک بر دل بیمار گران است ۷

جز دست گزیدن ز لبش قسمت ما نیست
ما مفلس و آن گوهر شهوار گران است ۸

چون رقعه ارباب طمع بر دل ممسک
داغ ستم عشق به اغیار گران است ۹

صائب چه کند روی به صحرا نگذارد؟
بر اهل جنون سایه دیوار گران است ۱۰