این شعر از صائب تبریزی بیانگر درد عشق و رنجهای ناشی از آن است. شاعر از ناامیدی، دلشکستگی، و سنگینی بار عشق سخن میگوید و با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند تیغ، موج، و خار، عمق رنج خود را به تصویر میکشد.
محتوا شامل مضامین عمیق عاشقانه و احساسی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۱۴۴ - دل بر شکن طره دلدار گران است
فریاد که این نغمه بر این تار گران است ۱
مژگان تو با دل سر پیوند ندارد
دلجویی این آبله بر خار گران است ۲
شد چشم تو هشیار و خراب است همان دل
بیمار سبک گشت و پرستار گران است ۳
تیغ تو ز آمیزش جوهر گله دارد
این موج بر این قلزم خونخوار گران است ۴
مویی شدم از فکر، که چون حلقه کنم دست
بر موی میان تو که زنار گران است؟ ۵
آن حسن محال است که از پرده برآید
بر یوسف ما جوش خریدار گران است ۶
دل شکوه ز شمشیر سبک روح تو دارد
این آب سبک بر دل بیمار گران است ۷
جز دست گزیدن ز لبش قسمت ما نیست
ما مفلس و آن گوهر شهوار گران است ۸
چون رقعه ارباب طمع بر دل ممسک
داغ ستم عشق به اغیار گران است ۹
صائب چه کند روی به صحرا نگذارد؟
بر اهل جنون سایه دیوار گران است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.