این شعر عاشقانه و توصیفی، با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به توصیف معشوق و جذابیتهای او میپردازد. شاعر از عناصر طبیعت مانند برق، مهتاب، گل، و باغ بهشت برای توصیف زیباییهای معشوق استفاده کرده است. همچنین، اشارههایی به مفاهیم عرفانی و اسطورهای مانند سلیمان و پریزاد نیز در شعر دیده میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و واژگان ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۲۱۴۲ - لعل تو ز روشن گهری جان جهان است
تبخال بر آن لعل، سراپرده جان است ۱
برق رخ گلگون ترا دل خس و خارست
مهتاب بناگوش ترا صبر کتان است ۲
بر صفحه رخسار تو آن خال معنبر
موری است که دردست سلیمان زمان است ۳
در چشم تر من ز خیال خط سبزت
هر گوشه پریزاد دگر بال فشان است ۴
افلاک ز نقش قدم اوست نگارین
آن سرو که در مجلس ما دست فشان است ۵
ابری است که در باغ بهشت است خرامان
چشمی که به رخسار نکویان نگران است ۶
از باده کهنه است نشاط و طرب من
این پیر کهنسال، مرا بخت جوان است ۷
گردون که ز انجم همه تن دیده بیناست
حیرت زده جلوه آن سرو روان است ۸
صائب دلش از صحبت گلشن نخورد آب
شبنم که به خورشید درخشان نگران است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.