این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از عشق الهی و تأثیرات عمیق آن بر قلب و جان انسانها سخن میگوید. او عشق را به عنوان نیرویی قدرتمند توصیف میکند که جهان را روشن میکند و جانها را به سمت بندگی و تسلیم سوق میدهد. شاعر همچنین از تأثیرات روحانی و شفابخش این عشق صحبت میکند و آن را به عنوان منبع حیات و نور معرفی میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم عرفانی دارد. همچنین، زبان شعر کلاسیک فارسی ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۲۸۱۰ - ای بداده دیدههای خلق را حیرانییی
وِیْ زِ لشکرهایِ عشقَت، هر طَرَف ویرانییی ۱
ای مُبارک چاشْتگاهی، کافتابِ رویِ تو
عالَمِ دل را کُند اَنْدَر صَفا نورانییی ۲
دَم به دَم خَط میدَهَد جانها، که ما بندهیْ توییم
ای سَراسَر بندگیِّ عشقِ تو سُلطانییی ۳
تا چه میبینَند جانها هر دَمی در رویِ تو
وَزْچه باشد هر زمانیشان چُنین رَقصانییی ۴
از چه هر شب پاسْبانِ بامِ عشقِ تو شوند
وَزْچه هر روزی بُوَدْشان بر دَرَت دَربانییی ۵
این چه جام است این که گَردان کردهیی بر جانها؟
آبِ حیوان است این، یا آتشی روحانییی؟ ۶
این چه سِر گفتی تو با دلها، که خَصْمِ جان شدند؟
این چه دادی دَرد را تا میکُند دَرمانییی؟ ۷
روستایی را چه آموزید نورِ عشقِ تو
تا زِ لوحِ غَیب دادش هر دَمی خَطْ خوانییی ۸
شَمسِ تبریزی فُرو کُن سَر ازین قَصرِ بُلند
تا بَقایی دیده آید در جهانِ فانییی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.