این متن شعری است که به موضوعات عرفانی، اخلاقی و فلسفی میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، بزرگی روح، ادب، و شناخت حقیقت سخن میگوید و تأکید میکند که بزرگی واقعی در نگاه و همت والای انسان است، نه در ظواهر دنیوی.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۱۳۰ - دل در نظر مردم فرزانه بزرگ است
طفلان چه شناسند که دیوانه بزرگ است ۱
چون اشک، فکندن ز نظر هر دو جهان را
سهل است، اگر همت مردانه بزرگ است ۲
از بی ادبان کعبه گل می گذراند
با دل به ادب باش که این خانه بزرگ است ۳
با وسعت مشرب چه بود کوه غم عشق؟
در حوصله تنگ تو این دانه بزرگ است ۴
دارد صدف از سینه هر قطره دلتنگ
هر چند که آن گوهر یکدانه بزرگ است ۵
در ذره به حشمت نگرد دیده عارف
هر خرد درین گوشه میخانه بزرگ است ۶
در پله میزان نظر، سنگ کمش نیست
چون کعبه به چشمی که صنمخانه بزرگ است ۷
خون در خور پیمانه دهد ساقی دوران
مغرور نگردی که ترا خانه بزرگ است ۸
در پایه خود هیچ کسی خرد نباشد
تا جغد بود ساکن ویرانه بزرگ است ۹
بر توست فلک ها ز پریشان سفری تنگ
خود را چو کنی جمع تو، این خانه بزرگ است ۱۰
در کعبه و بتخانه ز گفتار دلاویز
هر جا که رود صائب فرزانه بزرگ است ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.