غزل ۲۱۲۴ - واعظ نه ترا پایه گفتار بلندست

واعظ نه ترا پایه گفتار بلندست
آواز تو از گنبد دستار بلندست ۱

در کعبه ز اسرار حقیقت خبری نیست
این زمزمه از خانه خمار بلندست ۲

مژگان تو از خواب گران است نظربند
ورنه همه جا شعله دیدار بلندست ۳

یک شعله شوخ است که در سیر مقامات
گاه از شجر طور و گه از دار بلندست ۴

از بی هنران شعله ادارک مجویید
این طایفه را طره دستار بلندست ۵

تن چیست که با خاک برابر نتوان کرد؟
از کوتهی ماست که دیوار بلندست ۶

کوته بود از دامن عریانی مجنون
هر چند که دست ستم خار بلندست ۷

غافل کند از کوتهی عمر شکایت
شب در نظر مردم بیدار بلندست ۸

هر چند زمین گیر بود دانه امید
دست کرم ابر گهربار بلندست ۹

صائب ز بلند اختری همت والاست
گر زان که ترا پایه گفتار بلندست ۱۰