غزل ۲۱۲۰ - در پاس نفس می گذرد عمر عزیزش

در پاس نفس می گذرد عمر عزیزش
هر سوخته جانی که دلش همدم غیب است ۱

هر کس کهخبر می دهد از راز حقیقت
زنهار مکن گوش که نامحرم غیب است ۲

این زخم که از تیغ قضا بر جگر ماست
موقوف به روی دلی از مرهم غیب است ۳

در چشم سیه خانه نشینان شهادت
دیدار بتان روزنه عالم غیب است ۴

یک مو خبر از راز دهان تو ندارد
صائب که دلش آینه عالم غیب است ۵

روشنگر آیینه دلها دم غیب است
میراب جگرسوختگان شبنم غیب است ۶

شیرازه مجموعه دلهای پریشان
تاری ز سر زلف خم اندر خم غیب است ۷

فیضی که دهد همچو مسیحا به نفس جان
در پرده عصمتکده مریم غیب است ۸