غزل ۲۱۰۹ - زان خانه برانداز که از خانه زین خاست

زان خانه برانداز که از خانه زین خاست
چندان ز جهان گرد برآمد که زمین خاست ۱

موجی است که تاج از سر فغفور رباید
چینی که ز ابروی تو ای تلخ جبین خاست ۲

در خانه زین زلزله افکند ز شوخی
آن فتنه ایام چو از روی زمین خاست ۳

زان لنگر تمکین که به آهوی تو دادند
صیاد تو مشکل که تواند ز کمین خاست ۴

در بادیه عشق، سمومی است جگرسوز
هر ناله گرمی که ازین خاک نشین خاست ۵

گل کرد غبار خط ازان خال بناگوش
خوش فتنه ای از دامن این گوشه نشین خاست ۶

هر چند که یک نقش فزون نیست نگین را
صد نقش مخالف لب او را ز نگین خاست ۷

برخیز به تدریج، که از عالم اسباب
یکره نتوان در نفس بازپسین خاست ۸

صائب به همین تازه غزل کز قلمت ریخت
زنگ الم از سینه عشاق حزین خاست ۹