غزل ۲۸۰۶ - آه کان سایه‌ی خدا، گوهردلی، پرمایه‌یی

آه کان سایه‌یْ خدا، گوهردلی، پُرمایه‌یی
آفتاب او نَهِشْت اَنْدَر دو عالَم سایه‌یی ۱

آفتاب و چَرخ را چون ذَرّه‌ها بَرهَم زَنَد
وَزْ جَمالِ خود دَهَدْشان نو به نو سَرمایه‌یی ۲

عشق و عاشق را چه خوشْ خندان کُنی، رَقصان کُنی
عشقْ سازی، عقلْ سوزی، طُرفه‌یی، خودرایه‌یی ۳

چَشمِ مُرده وام کرده جانْ زِبَهرِ عشقِ او
زان که در دیده بِدیده جان از آن سَر پایه‌یی ۴

قَهْرِ صد دندان، زِلُطفَش، پیرِ بی‌دندان شُده
عقلِ پابَرجا، زِعشقَش، یاوه و هَرجایه‌یی ۵

صد هزاران ساله از هست و عَدَم زان سوتَری
وَزْ تَواضُع مَر عَدَم را هست خوشْ همسایه‌یی ۶

کوهِ حِلْمی شَمسِ تبریزی دو عالَمْ تَختِ تو
بر نَهان و آشکارش می‌نِگَر از قایه‌یی ۷