این متن شعری است که بر مفاهیمی مانند قناعت، تواضع، عبرتگیری از زندگی، و بیاعتباری دنیا تأکید دارد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند شبنم، خاک، و ماه نو، پیامهای اخلاقی و عرفانی را بیان میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۰۹۸ - دل را ز ما به حسن ادا می توان گرفت
زاندک توجهی دل ما می توان گرفت ۱
خود را چو شبنم گل اگر جمع کرده ای
از خاکدان دهر هوا می توان گرفت ۲
در کشوری که حکم قناعت بود روان
از خاک، فیض آب بقا می توان گرفت ۳
چون ماه نو تواضع اگر خوی خود کنی
آفاق را به قد دو تا می توان گرفت ۴
قانع شوی به عبرت اگر همچو عاقلان
از روزگار سفله چها می توان گرفت ۵
زاهد به جوی شیر دهد زهد خشک را
آسان ز دست کور عصا می توان گرفت ۶
چون سایه بس که دولت دنیاست هیچ و پوچ
با مشتی استخوان ز هما می توان گرفت ۷
صائب تلاش کن گروی از حیات گیر
ورنه عنان عمر کجا می توان گرفت؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.