این متن شعری است که از دلشکستگی و ناامیدی در عشق و وفا سخن میگوید. شاعر از نبود یار وفادار، تنهایی، و رنجهای عاطفی خود مینالد و از طبیعت و عناصر آن برای بیان احساساتش استفاده میکند.
متن حاوی مضامین عاطفی عمیق و غمگین است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارههای ادبی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۲۰۸۸ - یک تن دل شکسته ز اهل وفا نیافت
صد حرف آشنا زد و یک آشنا نیافت ۱
محضر به خون بستر گل می کند درست
پهلوی من شکستگی از بوریا نیافت ۲
بر چوب بست غیرت من دست شانه را
دست این چنین به زلف نسیم صبا نیافت ۳
در پیش غنچه دهن دلفریب او
تا پسته لب گشود، دل خود به جا نیافت ۴
از دست کوته است، که در زیر سنگ باد!
نخل قدش که جای در آغوش ما نیافت ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.