غزل ۲۸۰۴ - چون تو آن روبند را از روی چون مه برکنی

چون تو آن روبَند را از رویِ چون مَهْ بَرکَنی
چون قَضایِ آسْمانی، توبه‌ها را بِشْکَنی ۱

مَنْگَر اَنْدَر شور و بَدمَستیِّ من، ای نیک عَهد
بِنْگَر آخِر در میی کَنْدَر سَرَم می‌اَفْکَنی ۲

اوَّل از دستِ فِراقَت عاشقان را تی کُنی
وان گَهْ اَنْدَر پوستْشان تا سَر همه در زَر کُنی ۳

مَهْ رُخا سیمُرغِ جانی، مَنْزِلِ تو کوهِ قاف
از تو پُرسیدن چه حاجَت، کَزْ کدامین مَسکَنی؟ ۴

چون کَلامِ تو شنید از بَختْ نَفْسِ ناطِقه
کرد صد اِقْرار بر خود، بَهرِ جَهْل و اَلْکَنی ۵

چون زِغیرِ شَمسِ تبریزی بُریدی ای بَدَن
در حَریر و در زَر و در دیبه و در اَدْکَنی ۶