غزل ۲۰۴۱ - از فکر زلف یار رهایی امید نیست

از فکر زلف یار رهایی امید نیست
سودای او شبی است که صبحش پدید نیست ۱

باشد نصیب بی ثمران حسن عاقبت
شیرازه نبات به جز چوب بید نیست ۲

در چشم عاشقی که زبان دان ناز شد
چین جبین یار، کم از ماه عید نیست ۳

در سوختن بلند نشد دود این سپند
چون من کسی ز نشو و نما ناامید نیست ۴

محرومیم ز دل ز غبار علایق است
از گرد کاروان رخ یوسف پدید نیست ۵

صائب دلش سیاه ازین صبح کاذب است
هر چند موی نافه ز پیری سفید نیست ۶