این شعر از صائب تبریزی بیانگر ناامیدی و بیاعتمادی به دنیا و امور گذرای آن است. شاعر از بیثباتی دنیا، ناامیدی از رسیدن به آرزوها، و بیاعتباری عمر و جوانی سخن میگوید. همچنین، او به عشق و تأثیر آن بر زندگی اشاره میکند و یادآور میشود که در مکتب سادهدلی، نقشپذیری مانند صفحهای سفید نیست. در نهایت، شاعر از تلاش پروانهوار و بیتابی چراغ در برابر باد صحبت میکند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، مضامین ناامیدی و گذرایی دنیا نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۰۳۹ - در چار باغ دهر نسیم مراد نیست
از ششدر جهات، امید گشاد نیست ۱
در راه ابر، تخم تمنا نکشته ام
کشت مرا ملاحظه از برق و باد نیست ۲
آسودگی ز عمر سبکرو طمع مدار
بر گردباد و سایه او اعتماد نیست ۳
آن را که جذب عشق برون آرد از وطن
چون ماه مصر در گرو خیرباد نیست ۴
در مکتبی که ساده دلان مشق می کنند
رخسار صفحه نقش پذیر مداد نیست ۵
در عهد شیب، شکوه نسیان چرا کنم؟
کم نعمتی است این که جوانی به یاد نیست؟ ۶
صائب تلاش صحبت پروانه می کند
بیتابی چراغ ز سیلی باد نیست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.