غزل ۲۰۳۱ - از ششدر جهات، امید نجات نیست

از ششدر جهات، امید نجات نیست
دربند روزگار، نجات از جهات نیست ۱

طفلان مهد خاک ز شیرند بی نصیب
این گاهواره گویی از این امهات نیست ۲

چون بید هر که تلخی بی حاصلی کشید
انجام کار، قسمت او جز نبات نیست ۳

از گل به آفتاب جدایی نمی کنیم
چون شبنم آشنایی ما بی ثبات نیست ۴

جانها ز خط پشت لب یار تازه شد
این لطف با سیاهی آب حیات نیست ۵

بلبل عبث به خرده گل چشم دوخته است
بر هر زری که سال نگردد زکات نیست ۶

چشم از جهان بپوش که رخسار زشت را
مشاطه ای به از عدم التفات نیست ۷

از اعتبار دهر کناری گرفته است
صائب حریف دشمنی کاینات نیست ۸