این شعر از صائب تبریزی، غم و اندوه عشق نافرجام را با استفاده از تصاویر طبیعت مانند غنچههای خونین، شاخههای نرگس و گلهای خزانزده بیان میکند. شاعر از عقل و خرد عبور کرده و به جنون عشق روی میآورد. او همچنین به مقایسه خود با مجنون و اشاره به زیبایی بینظیر معشوق میپردازد.
متن دارای مضامین عمیق عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، مفاهیمی مانند جنون و غم عمیق نیاز به بلوغ ذهنی دارد.
غزل ۲۰۰۰ - هر غنچه زین چمن دل در خون نشانده ای است
هر شاخ نرگسی نظر بازمانده ای است ۱
هر شاخ گل که فصل خزان جلوه می کند
از رنگ و بوی عاریه، دست فشانده ای است ۲
از عقل درگذر، که چراغی است بی فروغ
دست از جنون بدار، که نخل فشانده ای است ۳
در دور تیغ غمزه او نقطه زمین
چون داغ لاله، دیده در خون نشانده ای است ۴
مجنون که بود قافله سالار وحشیان
در عهد ما پیاده دنبال مانده ای است ۵
صائب به دور عارض عالم فروز او
از لاله دم مزن، که چراغ نشانده ای است ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.