غزل ۲۷۹۵ - ای تو جان صد گلستان، از سمن پنهان شدی

ای تو جانِ صد گُلستان، از سَمَن پنهان شُدی
ای تو جانِ جانِ جانم، چون زِ من پنهان شُدی؟ ۱

چون فَلَک از توست روشن، پس تو را مَحجوب چیست؟
چون که تَن از توست زنده، چون زِ تَن پنهان شُدی؟ ۲

از کَمالِ غَیرتِ حَق، وَزْ جَمالِ حُسنِ خویش
ای شَهِ مَردان چُنین از مَرد و زن پنهان شُدی ۳

ای تو شمعِ نُه فَلَک، کَزْ نُه فَلَک بُگْذشته‌‌‌‌یی
تا چه سِرّ است این که تو اَنْدَر لَگَن پنهان شُدی؟ ۴

ای سُهیلی کافتاب از رویِ تو‌ بی‌خود شُده‌ست
خیر باشد خیر باشد کَزْ یَمَن پنهان شُدی ۵

مُشکِ تاتاری به هر دَم می‌کُند غَمْزی به خَلْق
چون که سُلطانِ خَطایی، وَزْ خُتَن پنهان شُدی ۶

گَر زِ ما پنهان شَوی، وَزْ هر دو عالَم، چه عَجَب؟
ای مَهِ‌ بی‌خویشتن کَزْ خویشتن پنهان شُدی ۷

آنچُنان پنهان شُدی ای آشکارِ جان‌ها
تا زِ بَسْ پنهانی از پنهان شدن پنهان شُدی ۸

شَمسِ تبریزی به چاهی رَفته‌یی چون یوسُفی
ای تو آبِ زندگی چون از رَسَن پنهان شُدی؟ ۹