این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای پیچیده، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، مرگ، و فلسفهی زندگی میپردازد. شاعر از عناصری مانند صبح قیامت، آب حیات، و تیغ سیاه برای بیان احساسات عمیق و گاه تلخ خود استفاده کرده است.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی، استفاده از استعارههای پیچیده، و لحن گاه تلخ شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. این متن更适合 افرادی که با ادبیات کلاسیک فارسی و مضامین عمیق آشنا هستند.
غزل ۱۹۸۵ - هر کس بیاض گردن او را ندیده است
افسانه ای ز صبح قیامت شنیده است ۱
آفاق محو قد قیامت خرام اوست
این مصرع بلند به عالم دویده است ۲
آب حیات، خشک بود در مذاق او
هر کس به مستی آن لب میگون مکیده است ۳
جز سبز تلخ من که برآورده است خط
تیغ سیاه تاب به جوهر که دیده است ۴
خونی که مشک گشت دلش می شود سیاه
زان سفله کن حذر که به دولت رسیده است ۵
معیار آرمیدگی مجلس است شمع
تا دل بجاست وضع جهان آرمیده است ۶
صائب ز برگریز برد فیض نوبهار
چون غنچه هر که سر به گریبان کشیده است ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.