این متن شعری است که به موضوعاتی مانند رهایی از کینه، پذیرش خوبیها و بدیها، تقدیر و قضا و قدر، عشق و فراق، و انتقام میپردازد. شاعر از تجربیات زندگی و احساسات عمیق انسانی سخن میگوید و بر اهمیت پاکدلی و بینش درست تأکید دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از ابیات به موضوعاتی مانند انتقام و فراق میپردازند که ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا پیچیده باشد.
غزل ۱۹۷۳ - دل را ز کینه هر که سبکبار کرده است
بالین و بستر از گل بی خار کرده است ۱
روشن گهر کسی است که هر خوب و زشت را
بر خویشتن چو آینه هموار کرده است ۲
استادگی ز عمر سبکرو طمع مدار
سیلاب را که خانه نگهدار کرده است؟ ۳
ایجاد می کند به شکرخنده صبح را
روز مرا کسی که شب تار کرده است ۴
دستم ز کار و کار من از دست رفته است
تا بهله دست در کمر یار کرده است ۵
در عین وصل می تپد از تشنگی به خاک
آن را که شوق تشنه دیدار کرده است ۶
فارغ ز دور باش بود چشم پاک بین
آیینه را که منع ز دیدار کرده است؟ ۷
شهباز انتقام تلافی کند به زخم
هر خنده ای که کبک به کهسار کرده است ۸
ممنونم از غبار کسادی که این حجاب
فارغ مرا ز ناز خریدار کرده است ۹
صائب فریب خنده شادی نمی خورد
هر کس دلی ز گریه سبکبار کرده است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.