این شعر بهار را به عنوان مرهمی برای دلهای خسته و طبیعت را در حال تجدید حیات توصیف میکند. عناصری مانند باد بهار، گلها، شکوفهها و لالهها نماد امید و زندگی نو هستند، در حالی که تصاویری مانند زخم خاک، زنجیر ابر و دیوانهای برق نشاندهنده رنج و آزادی هستند. شاعر از طبیعت برای بیان احساسات عمیق انسانی استفاده میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق و استعاری است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر مانند 'زخم خاک' و 'دیوانهای برق' ممکن است نیاز به درک بالاتری از ادبیات و احساسات داشته باشند.
غزل ۱۹۵۴ - باد بهار مرهم دلهای خسته است
گل مومیایی پر و بال شکسته است ۱
شاخ از شکوفه پنبه سرانجام می کند
از بهر داغ لاله که در خون نشسته است ۲
وقت است اگر ز پوست برآیند غنچه ها
شیر شکوفه زهر هوا را شکسته است ۳
این سبزه نیست بر لب جو رسته، نوبهار
بر زخم خاک، مرهم زنگار بسته است ۴
زنجیریی است ابر که فریاد می کند
دیوانه ای است برق که از بند جسته است ۵
پایی که کوهسار به دامن شکسته بود
از جوش لاله بر سر آتش نشسته است ۶
افسانه نسیم به خوابش نمی کند
از ناله که بوی گل از خواب جسته است؟ ۷
از جوش گل، ز رخنه دیوار بوستان
خورشید در کمین تماشا نشسته است ۸
صائب به هوش باش که داروی بیهشی
باد بهار در گره غنچه بسته است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.