این شعر از صائب تبریزی، شاعر بزرگ سبک هندی، با استفاده از تصاویر و استعارههای پیچیده به بیان احساسات شاعرانه، دردهای درونی، و مفاهیم عرفانی میپردازد. دریا، آیینه، سنگ، و دیگر عناصر طبیعی بهعنوان نمادهایی برای بیان حالات روحی و عاطفی شاعر به کار رفتهاند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعارههای پیچیده است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند درد درونی و غم نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک صحیح دارد.
غزل ۱۹۳۳ - دریا سواد سینه بی کینه من است
موج شکست، جوهر آیینه من است ۱
از سادگی به شیشه خود سنگ می زند
سنگین دلی که دشمن آیینه من است ۲
خواهد خدای گیر شدن خصم شوخ چشم
زین مصحف غبار که در سینه من است ۳
صبح جزا که شنبه خلق جهان بود
از طفل مشربی شب آدینه من است ۴
زنگ غمی که ناخن صیقل کبود ازوست
چون سبزه فرش خانه آیینه من است ۵
خونی که عطسه ریز کند مغز سنگ را
چون نافه زیر خرقه پشمینه من است ۶
گردون که آفتاب بود شمع مجلسش
صائب کباب صحبت دوشینه من است ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.