غزل ۱۹۰۷ - از پیر گوشه گیری وسیر از جوان خوش است

از پیر گوشه گیری وسیر از جوان خوش است
از تیر راستی و کجی از کمان خوش است ۱

تغییر رنگ خوش بود از روی شرمگین
در چشم اهل دید بهار و خزان خوش است ۲

جوش گل است در قفس ما تمام سال
ده روز در بهار اگر گلستان خوش است ۳

در موسم خزان چه ثمر حسن خلق را؟
ایام گل ملایمت از باغبان خوش است ۴

طفلان به جوی شیر ز شکر کنند صلح
زاهد ز وصل دوست به باغ جنان خوش است ۵

سرچشمه نشاط جهان رخنه دل است
دل چون شکفته است زمین و زمان خوش است ۶

مگذار نفس را به چراگاه آرزو
کاین بد لجام در ته بار گران خوش است ۷

چندین هزار دام تماشاست در قفس
بلبل همین به دیدن گل ز آشیان خوش است ۸

دانسته است همت این قم تا کجاست
یوسف به سیم قلب ازین کاروان خوش است ۹

گر دیگران کنند تمنای دوستی
صائب به ترک دشمنی از دوستان خوش است ۱۰