این شعر از صائب تبریزی، شاعر بزرگ سبک هندی، سرشار از تصاویر و مضامین عرفانی و عاشقانه است. شاعر با استفاده از استعارهها و تشبیههای زیبا، از عشق، امید، رنج، و زیباییهای طبیعت سخن میگوید. او همچنین به مقایسهای بین زاهد و عاشق پرداخته و ارزشهای متفاوت آنها را نشان میدهد.
متن دارای مضامین عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از تصاویر و استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۱۸۹۹ - خط را به دور عارض او شان دیگرست
هر مور ازین سپاه سلیمان دیگرست ۱
از نوشخند گل دل من وا نمی شود
صبح امید من لب خندان دیگرست ۲
هر غنچه ای به شور نمی آورد مرا
شور جنون من ز نمکدان دیگرست ۳
زاهد اگر به سدره و طوبی است تخته بند
ما را نظر به سرو خرامان دیگرست ۴
بر روی کس مخند که هر خنده ای ز گل
بر عندلیب زخم نمایان دیگرست ۵
در گلشنی که بند نقاب تو واشود
هر داغ لاله دیده حیران دیگرست ۶
هر چند در حلاوت گفتار حرف نیست
با شهد خامشی ز سخن شان دیگرست ۷
آن را که دل سیاه شود از قبول خلق
بر سینه دست رد کف احسان دیگرست ۸
از تشنگی به دیده باریک بین من
هر موجه سراب رگ جان دیگرست ۹
صائب اگر چه سیر گل و لاله دلگشاست
دست و دل گشاده گلستان دیگرست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.