این متن به موضوعاتی مانند بیم و امید، وابستگی به مادیات، تقدیر و سرنوشت، و عشق میپردازد. با استفاده از تصاویر شعری مانند دندان ریخته از نعمت، قطره اشک از چشم کور، و بلبل که گلویش را پاره میکند، احساسات عمیق انسانی و انتقاد از وابستگیهای دنیوی را بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین، برخی از تصاویر شعری مانند 'دندان ریخته از نعمت' یا 'استخوان پرست' ممکن است برای کودکان نامفهوم یا ناخوشایند باشد.
غزل ۱۸۹۴ - بیم و امید در دل اهل جهان پرست
هر جا که رنگ و بوست بهار و خزان پرست ۱
دندان ما ز خوردن نعمت تمام ریخت
ما را همان ز شکوه روزی دهان پرست ۲
از چشم کور، قطره اشکی است بی شمار
گر ذره ای است مردمی از آسمان، پرست ۳
نان خسان به خشکی منت سرشته است
زان لقمه الخدر که در او استخوان پرست ۴
بلبل گلوی خویش عبث پاره می کند
گوش گل از ترانه آب روان پرست ۵
با خامشان بود در و دیوار هم سخن
چون بی زبان شوی همه جا همزبان پرست ۶
از فیض عشق، روی زمین گوش به گوش
از گفتگوی صائب آتش زبان پرست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.