متن بالا یک شعر عرفانی و فلسفی است که به مفاهیمی مانند رهایی از تعلقات دنیوی، ارزش فقر و سادگی، و عدم فریب خوردن توسط ظواهر دنیا میپردازد. شاعر تأکید میکند که تنها کسانی که از دنیا رویگردان شدهاند، پیشوایان واقعی هستند و ارزشهای حقیقی در سادگی و بیتعلقی نهفته است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. نوجوانان زیر 16 سال ممکن است در فهم این مفاهیم با مشکل مواجه شوند.
غزل ۱۸۶۵ - صبح گشاده رو در دولتسرای ماست
چرخ کبود، خانه چینی نمای ماست ۱
هر کس که فرد شد ز جهان پیشوای ماست
برخاست هر که از سر دنیا لوای ماست ۲
ما را نمی توان به عصا و ردا فریفت
برخاست هر که از سر دنیا لوای ماست ۳
در گوشه فقیر ما بار عام نیست
بیگانه هر که شد ز جهان آشنای ماست ۴
ما اقتدا به عام فریبان نمی کنیم
بر خلق هر که پشت کند مقتدای ماست ۵
در کاروان ما جرس هرزه نال نیست
گلبانگ بر قدم زدن ما درای ماست ۶
ما را برون نمی برد از راه هر دلیل
افتاده هر که پیش ز خود رهنمای ماست ۷
آن دانه نیستیم که خرج زمین شویم
زندان خاک پله نشو و نمای ماست ۸
هر کس که تند بگذرد از ما رمیدگان
بی چشم زخم، گرد رهش توتیای ماست ۹
حاشا که رزق دیده قربانیان بود
آرامشی که در دل بی مدعای ماست ۱۰
خضر سخن که زنده جاوید عالم است
صائب حیاتش از نفس جانفزای ماست ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.