غزل ۱۸۵۰ - شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفت

شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفت
غریب بود، ز حب الوطن سخن می گفت ۱

گهر چو کرد وداع صدف عزیز شود
عزیز مصر به یعقوب این سخن می گفت ۲

اگر پیاله سراپا دهن نمی گردید
که حرف بوسه ما را به آن دهن می گفت؟ ۳

ازان خموش به کنجی نشسته بودم دوش
که شرح حال مرا شمع انجمن می گفت ۴

هلال واری ازان سینه دید و رفت از دست
گلی که روز وز شب از چاک پیرهن می گفت ۵

همیشه آه هوادار لاله رویان بود
نسیم تا نفس آخر از چمن می گفت ۶

چو غنچه مشت زری عندلیب اگر می داشت
هزار نکته رنگین به یک دهن می گفت ۷