این شعر از صائب تبریزی، با تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به موضوعاتی مانند عشق، طبیعت، ناامیدی، و فلسفه زندگی میپردازد. شاعر از زیباییهای بهار و طبیعت سخن میگوید، اما در عین حال به ناپایداری زندگی و امیدهای سوخته اشاره میکند. او همچنین از عشق و تسخیرناپذیری آن سخن میگوید و به وضعیت غریبان و بیعدالتیهای اجتماعی اشاره دارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم انتزاعی آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد.
غزل ۱۸۴۸ - ز نوبهار جهان زینت تمام گرفت
شکوفه روی زمین را به سیم خام گرفت ۱
شدند سوخته جانان امیدوار آن روز
که داغ لاله به کف جام لعل فام گرفت ۲
ز غنچه، مستی بلبل دو روز بیش نبود
سزای آن که ز نو کیسه زر به وام گرفت! ۳
تهی است جیب و کنارش ز دور باش حیا
اگر چه هاله به بر ماه را تمام گرفت ۴
نمی توان به نظر کرد عشق را تسخیر
محیط را نتواند کسی به دام گرفت ۵
چرا به حال غریبان نمی کنی اقبال؟
ترا که صبح بناگوش رنگ شام گرفت ۶
سپهر سفله نگردد حجاب، قسمت را
صدف ز آب گهر در محیط کام گرفت ۷
فغان که گریه شادی نمی تواند شست
حلاوتی که لب قاصد از پیام گرفت! ۸
شکستگی نرسد خامه ترا صائب!
که از تو کار سخن رونق تمام گرفت ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.