غزل ۱۸۳۷ - ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفت

ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفت
شکست در جگرم سوزن و مسیحا رفت ۱

ز داغ سینه، سیاهی فتاد و می سوزم
که نقش خیمه لیلی ز روی صحرا رفت ۲

ز خارزار تعلق کشیده دامن رو
که بحث بر سر یک سوزن مسیحا رفت ۳

گلی نچید ز دام فریب طره او
میان بال فشانان ستم به عنقا رفت ۴

مشو مقید همراه، اگر چه توفیق است
که از جریده روی کار مهر بالا رفت ۵

در آن زمان که بریدند دست، مدعیان
ز تیغ بازی غیرت چه بر زلیخا رفت ۶

به هوش باش که از هرزه خندی آخر کار
میان مجلس می آبروی مینا رفت ۷

کباب عصمت بزم شراب او گردم!
که رنگ می نتواند برون ز مینا رفت ۸

مگر ز فیض ازل یافتی نظر صائب؟
که هر که زمزمه ات را شنید از جا رفت ۹