شاعر در این متن از بیاعتنایی به مفاهیم مذهبی مانند بهشت، دوزخ، کعبه و کنشت سخن میگوید و خود را مست و غرق در عشق و شراب میداند. او به زندگی در خرابات و پیروی از پیر خرابات اشاره میکند و تأکید میکند که توبهنامهاش با خط شکسته نوشته شده است. شاعر از عشق و مستی میگوید و بیان میکند که دلش از کوچه باغ بهشت گشاده نمیشود.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و اشاره به مستی و شراب است که ممکن است برای مخاطبان زیر 18 سال نامناسب یا نامفهوم باشد. همچنین، درک کامل این متن نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی و مفاهیم عرفانی دارد.
غزل ۱۸۲۷ - مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت
مرا که مست و خرابم چه کعبه و چه کنشت ۱
نخست پیر خرابات چون قلم قط زد
برات روزی ما بر لب پیاله نوشت ۲
به آب شور مرا کعبه کی فریب دهد؟
که مشربم شده خوگر به آب تلخ کنشت ۳
به کلک قاعده دانی شکستگی مرساد
که توبه نامه ما با خط شکسته نوشت! ۴
هزار بوسه سیراب می توان کردن
لب پیاله گر افتد به دست ما لب کشت ۵
مرا که واله آن چاک سینه ام صائب
کجا گشاده شود دل ز کوچه باغ بهشت؟ ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.