این شعر از صائب تبریزی بیانگر درد و رنج شاعر از بیاعتنایی دنیا، ناکامیهای عاشقانه و ناپایداری زندگی است. شاعر از سنگدلی معشوق، بیوفایی زمانه و رنجهای روحی خود مینالد و در عین حال، به زیباییهای طبیعت و هنر نیز اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عاشقانه، ناامیدی و انتقادهای اجتماعی موجود در شعر برای درک و تجربه نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعارهها و کنایههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۱۸۲۳ - ملامت از دل بیباک من فغان برداشت
ز سخت جانی من سنگ الامان برداشت ۱
چو بار طرح گرانم همان به میزانش
اگر چه جنس مرا چرخ رایگان برداشت ۲
مرا ز دست تهی نیست چون صدف گله ای
نمی توان به گهر مهرم از دهان برداشت ۳
کدام بلبل آتش نفس به باغ آمد؟
که خون مرده دلان جوش ارغوان برداشت ۴
نشد ز گرد یتیمی نصیب هیچ گهر
تمتعی که دل از خط دلستان برداشت ۵
به تن علاقه نادان ز بیم رسوایی است
که تیر کج نتواند دل از کمان برداشت ۶
اگر کریم بزرگی کند به جای خودست
ز چرخ سفله بزرگی نمی توان برداشت ۷
خروش نغمه سرایان یکی هزار شده است
مگر ز عارض او نسخه گلستان برداشت؟ ۸
ز بحر می گذرد سیل من غبارآلود
چنین که شوق مرا دست از عنان برداشت ۹
چرا غریب نباشد نوای ما صائب؟
که عشق، بلبل ما را ز آشیان برداشت ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.