این شعر از صائب تبریزی بیانگر نگاهی فلسفی به زندگی است که در آن تضادها و تفاوتهای ظاهری جهان به وحدت میرسند. شاعر تأکید میکند که در نهایت، خیر و شر، شادی و غم، جوانی و پیری، و حتی زندگی و مرگ، از دیدگاه حقیقی یکی هستند. او از بیتفاوتی به لطف و قهر، و یکسان دیدن گل و خار سخن میگوید و به بینشی فراتر از ظواهر مادی میرسد.
محتوا دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند وحدت وجود و نفی دوگانگیهای ظاهری ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۱۷۷۰ - چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی است
بقای خرده جان و شرار هر دو یکی است ۱
ز لطف و قهر نمی بالم و نمی نالم
به خار خشک، خزان و بهار هر دو یکی است ۲
چنان ربوده این باغ و بوستان شده ام
که نوشخند گل و نیش خار هر دو یکی است ۳
فسردگی و کدورت شده است عالمگیر
جوان و پیر درین روزگار هر دو یکی است ۴
چنان گزیده دنیای بد گهر شده ام
که پیش دیده من گنج و مار هر دو یکی است ۵
مکن به بدگهران مردمی که آتش را
چه گل به جیب فشانی چه خار هر دو یکی است ۶
چه لازم است شب و روز خون دل خوردن؟
چو سنگ و لعل درین روزگار هر دو یکی است ۷
توان به زنده دلی شد ز مردگان ممتاز
وگرنه سینه و لوح مزار هر دو یکی است ۸
اگر دو بین ز دو رنگی نگشته ای صائب
شب جدایی و روز شمار هر دو یکی است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.