غزل ۱۷۶۶ - درین جان که سرانجام خانه پردازی است

درین جان که سرانجام خانه پردازی است
عمارتی که به جای خودست خودسازی است ۱

دل تو تا رگ خامی ز آرزو دارد
چو عنکبوت ترا کار ریسمان بازی است ۲

درین محیط که جای نفس کشیدن نیست
نفس کشیدن ما چون حباب سربازی است ۳

فریب آینه طوطی ز ساده لوحی خورد
وگرنه تخته تعلیم، سینه پردازی است ۴

در آن مقام که پوشیده حال باید بود
در آستانه نشستن بلندپروازی است ۵

به لفظ نازک صائب معانی رنگین
شراب لعلی در شیشه های شیرازی است ۶