این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند خودسازی، فریبندگی ظواهر، و شرایط دشوار زندگی میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند عنکبوت و حباب، ناپایداری و دشواریهای زندگی را بیان میکند. همچنین، تأکید بر پرهیز از فریب ظواهر و اهمیت خودشناسی دارد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از استعارهها و انتقادهای اجتماعی نیاز به درک بالاتری از زندگی و تجربه دارند.
غزل ۱۷۶۶ - درین جان که سرانجام خانه پردازی است
عمارتی که به جای خودست خودسازی است ۱
دل تو تا رگ خامی ز آرزو دارد
چو عنکبوت ترا کار ریسمان بازی است ۲
درین محیط که جای نفس کشیدن نیست
نفس کشیدن ما چون حباب سربازی است ۳
فریب آینه طوطی ز ساده لوحی خورد
وگرنه تخته تعلیم، سینه پردازی است ۴
در آن مقام که پوشیده حال باید بود
در آستانه نشستن بلندپروازی است ۵
به لفظ نازک صائب معانی رنگین
شراب لعلی در شیشه های شیرازی است ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.