این شعر از صائب تبریزی به زیباییهای طبیعت و عشق میپردازد و از مفاهیمی مانند انعکاس، خودآگاهی، و عشق پاک سخن میگوید. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند آینه، گل، و میکده، احساسات عمیق انسانی را به تصویر میکشد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از استعارهها مانند 'میکده' و 'خون جگر' ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا سنگین باشد.
غزل ۱۷۶۱ - خط تو چهره گشای بهار آینه است
تبسمت گل جیب و کنار آینه است ۱
ز اشتیاق تماشای خود چه خواهی کرد؟
که آه غیرت من پرده دار آینه است ۲
هزار میکده خون جگر تلف کردیم
هنوز چهره ما شرمسار آینه است ۳
قسم به عشق که از فیض پاکدامانی است
که خلوت همه خوبان کنار آینه است ۴
ملامت دل صائب ز عشق بی اثرست
همیشه حسن پرستی شعار آینه است ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.