غزل ۱۷۵۱ - نه خط ز خال لب یار سر برآورده است

نه خط ز خال لب یار سر برآورده است
که در هوای شکر، مور پر برآورده است ۱

میان شبنم و گل، پرده حجاب شده است
ترا کسی که ز اهل نظر برآورده است ۲

سبک عنانی زلف از تپیدن دلهاست
ز بیقراری ما، دام پر برآورده است ۳

زخنده اش جگر خاک شکرستان است
لبی که مور مرا از شکر برآورده است ۴

تو شیشه جان غم خود خور که عشق سنگین دل
مرا چو کبک به کوه و کمر برآورده است ۵

به خون باده گلرنگ تشنه زان شده ام
که از حریم توام بیخبر برآورده است ۶

به لامکان حقیقت کجا رسد زاهد؟
که زهد بر رخش از قبله، در برآورده است ۷

مشو ز لاله سیراب و داغ او غافل
که لیلیی ز سیه خانه سر برآورده است ۸

همای عشق که افلاک سایه پرور اوست
در آشیانه ما بال و پر برآورده است ۹

مگر به فکر لب او فتاده ای صائب؟
که ناله های تو رنگ دگر برآورده است ۱۰