غزل ۱۷۴۴ - گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است

گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است
نشاط گل به سبکدستی صبا بسته است ۱

تو گم نگشته ای از خویشتن، چه می دانی
که شمع رشته به انگشت خود چرا بسته است؟ ۲

مکن ملاحظه از شرم، حرف ما بشنو
که این طلسم به یک حرف آشنا بسته است ۳

ز نقش اطلس و دیبا موافقت مطلب
که نقشهای موافق به بوریا بسته است ۴

گناه روی به آیینه می کند نسبت
سیه دلی که کمر در شکست ما بسته است ۵

چو موج محو شو اینجا که تخته تعلیم
در رسیدن دریا به ناخدا بسته است ۶

ندیده سختی از ایام، دل نگردد نرم
که روسفیدی گندم به آسیا بسته است ۷

فراغبال درین بوستان نمی باشد
که بوی سنبل و گل، دام در هوا بسته است ۸

قدم ز خاک شهیدان کشیده ای عمری است
نصیحت که به پای تو این حنا بسته است؟ ۹

نماند ناخن تدبیر در کفم صائب
که این گره به سر زلف مدعا بسته است؟ ۱۰