این متن بیانگر درد و رنج ناشی از فراق و جدایی است که به حکم آسمانی اتفاق افتاده است. شاعر از درد فراق فانی و جاودانی سخن میگوید و از خداوند طلب رهایی از این دردها میکند. در نهایت، شاعر سکوت میکند و از مخاطب میخواهد اگر توانایی دارد، ادامه دهد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، موضوعات درد و رنج و فراق ممکن است برای سنین پایینتر سنگین و نامناسب باشد.
غزل ۲۷۷۰ - رخها بنگر تو زعفرانی
کَزْ دَرد هَمیدَهَد نشانی ۱
شهری بِنِگَر زِ دَرد رَنْجور
چون باغْ به موسمِ خَزانی ۲
این دَرد زِ غُصّه فِراق است
از هَیبَتِ حُکْمِ آسْمانی ۳
بیم است فَلَک سیاه گَردد
از آتش و نالهٔ نَهانی ۴
دوزخ بِنِگَر که سَر بَرآوَرْد
ناگَه زِ میانِ شادمانی ۵
بَرخاست غَریوِ جانْ زِ هرسو
هان ای کَسِ بیکَسان تو دانی ۶
فرمود که این فِراقِ فانی است
افَغان زِ فِراقِ جاودانی ۷
یا رَب چه شود اگر تو ما را
از هر دو فِراق، وارَهانی؟ ۸
این گفته و بَسته شُد دَهانَم
باقی تو بگو اگر توانی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.