غزل ۱۷۴۲ - هنوز خط ز لب یار برنخاسته است

هنوز خط ز لب یار برنخاسته است
غبار فتنه ازین رهگذر نخاسته است ۱

ز بخت تیره من از آفتاب نومیدم
وگرنه صبح ز من پیشتر نخاسته است ۲

مکن به دل سیهان پند خویش را ضایع
که خون مرده به صد نیشتر نخاسته است ۳

نچیده است گل از روی دولت بیدار
ز خواب هر که به روی تو برنخاسته است ۴

ز لرزش دل عشاق کی خبر داری؟
که آه سرد ترا از جگر نخاسته است ۵

ز تندباد حوادث نمی روم از جای
فتاده ای چو من از خاک برنخاسته است ۶

ز محفلی که مرا جستن است در خاطر
سپند از آتش سوزنده برنخاسته است ۷

مکن به سنگدلان صرف آبرو صائب
که هیچ ابر ز آب گهر نخاسته است ۸