غزل ۱۷۳۷ - ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است

ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است
حصار عافیت باغ، گوش سنگین است ۱

چه وقت توست که لب بر لب پیاله نهی؟
برای حسن تو آیینه چشم بدبین است ۲

به بوالهوس نکنی سرکشی، نمی دانی
که گل پیاده چو افتاد، مفت گلچین است ۳

فریب دختر رزخورده ای، نمی دانی
که این سیاه درون را حجاب کابین است ۴

چرا به روی تو هر کج نظر نگاه کند؟
هزار حیف که پیشانی تو بی چین است ۵

غرور حسن ندانم چه با تو خواهد کرد
که مست حسنی و این خواب، سخت سنگین است ۶

به گوش جان بشنو پندهای صائب را
که از نصیحت او روی شرم رنگین است ۷