غزل ۱۷۳۰ - زبان شکوه من چشم خونفشان من است

زبان شکوه من چشم خونفشان من است
چو طفل بسته زبان گریه ترجمان من است ۱

مرا به حرف کجا روز حشر بگذارد؟
ز شرم حسن تو بندی که بر زبان من است ۲

به داستان سر زلف کوتهی مرساد!
که تا به کعبه مقصود نردبان من است ۳

ز من بود سخن راست هر که می گوید
خدنگ راست رو از خانه کمان من است ۴

حذر نمی کنم از تیغ زهرداده سرو
که طوق عشق چو قمری خط امان من است ۵

به بال سایه پریدن ز کوته اندیشی است
وگرنه بال هما فرش آستان من است ۶

هما ز سایه من غوطه می خورد در نیش
ز بس که نیش ملامت در استخوان من است ۷

به اوج عرش سخن را رسانده ام صائب
بلند نام شود هر که در زمان من است ۸