این شعر از صائب تبریزی، شاعر پرآوازه سبک هندی، بیانگر احساسات عمیق و دردهای درونی شاعر است. او از شراب تلخ و گوارا به عنوان نمادی از رنج‌های زندگی یاد می‌کند و تأثیر شور و هیجان خود را بر جهان پیرامونش توصیف می‌کند. شاعر از ناله‌های بی‌پرده درون خود می‌گوید و از بی‌خبری دیگران از دردهایش شکایت دارد. همچنین، او به عشق و زیبایی اشاره می‌کند و از تأثیر آن بر روح و روان خود سخن می‌گوید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، استفاده از نمادهایی مانند شراب و اشاره به دردهای درونی ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامناسب باشد.
غزل ۱۷۲۸ - حریم میکده پر جوش از خروش من است
شراب تلخ گوارا ز نوش نوش من است ۱
شراب من چه عجب خشت اگر ز خم برداشت
که سقف میکده ها را خطر ز جوش من است ۲
مشو ز بلبل آتش نوای من غافل
که جوش خون گل و لاله از خروش من است ۳
به خون چو لاله کشد صد هزار پرده گوش
ترانه ای که نهان در لب خموش من است ۴
به آه سرد بود زندگی مرا چون صبح
اگر به خواب روم این علم به دوش من است ۵
ازان گلی که ازین باغ بیخبر چیدم
هنوز نوحه مرغ چمن به گوش من است ۶
ز گوشه گیری خال لب تو معلوم است
که آن بلای سیه در کمین هوش من است ۷
هزار ناله بی پرده در جگر دارم
ترحم است بر آن کس که پرده پوش من است ۸
اگر چه هست گران، ظرفهای پر صائب
سبو ز می چو تهی شد گران به دوش من است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
