غزل ۱۷۲۶ - صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است

صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است
درین غبار همان بر صفای خویشتن است ۱

هنوز می چکد از چهره تو آب حیات
هنوز سرو قدت در هوای خویشتن است ۲

اگر چه حسن تو از خط شده است پا به رکاب
سبک عنانی زلفت به جای خویشتن است ۳

هنوز گردش چشم تر است دور بجا
هنوز گوش تو مست نوای خویشتن است ۴

هنوز آن صف مژگان ز هم نپاشیده است
هنوز چشم تو محو لقای خویشتن است ۵

هنوز مرکز حسن است خال مشکینت
هنوز زلف تو زنجیر پای خویشتن است ۶

هنوز لطف بجا صرف می شود بیجا
هنوز رنجش بیجا به جای خویشتن است ۷

نبسته است به زنجیر پای ما را عشق
قلاده سگ ما از وفای خویشتن است ۸

ز تنگنای صدف بی حجاب بیرون آی
که گوهر تو نهان در صفای خویشتن است ۹

دماغ بنده نوازی نمانده است ترا
وگرنه بندگی ما به جای خویشتن است ۱۰

ز آشنایی مردم حذر کند صائب
کسی که از ته دل آشنای خویشتن است ۱۱